Były to bazyliki z transeptem, wydłużonym chórem z obejściem i wieńcem kaplic promienistych, z dwuwieżową fasadą zach.; wnętrze zamykały ostrołukowe sklepienia krzyżowo-żebrowe, miejsce ścian bocznych zajmowały wielkie okna wypełnione barwnymi witrażami; portale i fasady miały bogatą dekorację rzeźbiarską. W mniejszych kościołach gotyk przybierał formy uproszczone, kreując też liczne odmiany regionalne. Malarstwo got. w swym początkowym okresie wyrażało się gł. w witrażownictwie (2. poł. XII–XIII w., Chartres, Bourges, Rouen, Tours, Sainte-Chapelle w Paryżu); równie ważną dziedziną była miniatura, której gł. ośrodkiem w XIII w. stał się Paryż; w XIV w. wyróżnili się zwł. J. Pucelle i J. de Bruges, nieco później J. de Hesdin i A. Beauneveu, a przede wszystkim bracia P., H. i J. Limburgowie; w XV w. działali Mistrz Godzinek marszałka Boucicaut, Mistrz Godzinek Rohan, Mistrz króla René oraz J. Fouquet. Malarstwo ścienne odgrywało we F. mniejszą rolę; wyróżniał się tu Awinion, gdzie na dworze papieskim działało w XIV w. kilku wybitnych artystów wł. (tzw. pierwsza szkoła z Awinionu), m.in. S. Martini.