Wraz z przyjęciem chrześcijaństwa w 1. poł. IV w. rozpoczął się intensywny rozwój architektury i sztuki chrześc.; wśród najstarszych zabytków znajdują się niewielkie halowe lub bazylikowe kościoły z dekoracją łączącą symbolikę chrześc. z rodzimymi motywami przedchrześc. (Bolnisi, 462–477). Od VI–VII w. w architekturze przeważały plany centr.-kopułowe; popularny stał się typ świątyni na planie krzyża gr. wpisanego w kwadrat, z 3 lub 4 apsydami, kopułą na skrzyżowaniu naw i dekoracją rzeźbiarską elewacji zewn. (Dżwari w pobliżu Mcchety, przeł. 586 i 587–604; Ateński Sion, 1. poł. VII w.). Do najstarszych zachowanych zabytków malarstwa należy zapewne mozaika w apsydzie ołtarzowej kościoła w Cromi, przedstawiająca Chrystusa i apostołów (626–635). Z IX i X w. pochodzą najwcześniejsze zachowane iluminowane ewangeliarze (Pierwszy Ewangeliarz Dżruczski 940). Malarstwo ikonowe tego okresu wykazuje tendencje do linearyzmu i dekoracyjności (Matka Boska Hodegetria z Cilkani, IX w.). Charakterystyczne dla rel. sztuki G. były też repusowane ikony metalowe (za najstarszą uważa się ikonę Przemienienia Pańskiego z Szemokmedi, 886).