W latach 50. powstały pierwsze stowarzyszenia rel.: misyjne (m.in. Fińskie Tow. Misyjne, Fińskie Tow. Biblijne) i charytatywne. W tym czasie rozpoczęły działalność w F. mniejszościowe denominacje protest.: w latach 50. baptyści, w latach 60. metodyści, w latach 80. wolne Kościoły, na pocz. XX w. zielonoświątkowcy. 6 XII 1917 parlament fiński proklamował niepodległość F.; na mocy konstytucji z 1919 państwo uposażało Kościół luterański, arcybiskupa i biskupów powoływał prezydent na wniosek władz kośc., proboszczów wybierała i opłacała gmina; konstytucja przyznawała swobodę wykonywania praktyk rel., podtrzymała jednak wymóg wyznania luterańskiego dla osób starających się o posadę publiczną. W 1922 parlament fiński ogłosił tolerancję rel. wobec wszystkich wyznań. Mimo sekularyzacji społeczeństwa F. członkostwo w Kościele luterańskim nadal uważane jest za element fińskiej tożsamości nar. (1998 ochrzczono 88% nowo narodzonych dzieci); na pocz. lat 80. do znacznej liczby wystąpień z Kościoła przyczynił się zakaz ordynacji kobiet; od 1986 kobiety mogą być powoływane na urząd duchownego (1988 ordynowano pierwszą kobietę). W 1918 swą autonomię ogłosił Kościół prawosł. w F. (1921 uznana przez patriarchę Moskwy), stając się drugim, po dominującym Ewangelickim Kościele Luterańskim Finlandii, Kościołem narodowym.