W 1697 zach. część wyspy (obecne państwo H.) przeszła w posiadanie Francji; w tym czasie masowo sprowadzano niewolników z Afryki do pracy na plantacjach trzciny cukrowej, indygo, kawy i bawełny (pod koniec XVIII w. stanowili blisko 90% ludności). W 1791 wybuchło powstanie niewolników pod wodzą kapłana voudou; 1793 zostało zniesione niewolnictwo. Zarządcą wyspy, pozostającej do 1801 pod nominalnym zwierzchnictwem Francji, stał się F.D. Toussaint Louverture. Konstytucja z 1801, która miała utrwalić niepodległość wyspy, spowodowała fr. interwencję zbrojną i wybuch powstania (1802), które przerodziło się w wojnę wyzwoleńczą pod przywództwem J.J. Dessalinesa; w jej wyniku w zach. części wyspy 1804 proklamowano niepodległe państwo (Saint-Domingue, odtąd pod nazwá H.); po przejściowym podziale H. zostało zjednoczone za prezydentury J.P. Boyera (1818–43). Konstytucja z 1801 przyznawała ludności H. prawo do wyznawania jedynie religii katol.; jednak za rządów J.P. Boyera Kościół katol. został prawie całkowicie zdezorganizowany; nie pomogły liczne interwencje papieża Grzegorza XVI i 3-krotne posyłanie legatów na H. Stosunki państwo–Kościół unormowały się za rządów prez. F. Geffrarda; 28 III 1860 podpisano konkordat, na mocy którego Kościół katol. miał pozostawać pod specjalną opieką państwa, a biskupi otrzymywać uposażenie od rządu (w zamian za prawo do ich nominacji).