W 1917 przywrócono autokefalię Kościoła gruzińskiego i język gruziński w liturgii, 1918 ustanowiono patriarchat (uznany 1943 przez patriarchat moskiewski). Po włączeniu G. do ZSRR (1921) uwięziono patriarchę Ambrożego (1921–22) i wszystkich biskupów, zamknięto 90% cerkwi; działaniom tym towarzyszyła propaganda ateistyczna. W 1943 zostały nawiązane kontakty z patriarchatem moskiewskim, częściowo reaktywowano życie cerkiewne. Po II wojnie świat. władze sowieckie uniemożliwiały normalną działalność Kościoła gruzińskiego (m.in. inwigilacja hierarchii kośc., aresztowania wśród duchownych, likwidacja życia zakonnego); jeszcze w poł. lat 80. w G. czynnych było zaledwie 80 cerkwi, kilka klasztorów i seminarium. W 1988 utworzono w Tbilisi Gruzińską Prawosł. Akademię Teol., seminaria w diecezjach i otwarto większość świątyń. W 1990 patriarchat ekumeniczny potwierdził autokefaliczny status Kościoła gruzińskiego; 1994 podjęto nauczanie religii w szkołach publicznych.