Prawdziwym fenomenem H. jest rozwijający się od XVI w. kult voudou, łączący elementy afryk. i katolickie. W długim procesie synkretyzacyjnym zasadniczą rolę odegrała ludność niewolnicza sprowadzona z Afryki Zach. (dzisiejszy Benin i Ghana), od XVII w. dołączyli do niej także niewolnicy z terenów dzisiejszej Angoli i Kongo. W synkretycznym kulcie haitańskim voudou oznacza cały system wierzeń związany z kultem bóstw (vodun) afryk. i świętych katol.; wśród komponentów afryk. dominuje wyraźny wpływ bóstw z kręgu jorubańsko-dahomejskiego, bóstwa z terenów Angoli i Kongo odgrywają drugorzędną rolę. Próba kwalifikacji bóstw na krajowe, przodków, niebieskie, ziemskie i osobiste bądź duchy funkcjonalne i natury, ma raczej charakter teoret., panorama bóstw zmienia się bowiem w zależności od regionu kraju. O związkach voudou z katolicyzmem świadczy fakt, iż adepci voudou mają obowiązek najpierw przyjąć chrzest; elementy katol. zdają się jednak odgrywać mniejsze znaczenie, dostarczając jedynie formuł, gestów, czynności i konkretnych przedmiotów kultowych. O wpływach katol. można mówić na 3 poziomach: panteonu (identyfikacja bóstw afryk. ze świętymi katol., np. Lagba utożsamiany ze św. Antonim lub św. Piotrem, Ogon Balandjo — ze św. Jakubem lub św. Józefem, Ogun Ferraille — ze św. Jakubem, Agone Tonnere — ze św. Janem Chrzcicielem, Erzilie Freda dahomej — z Najświętszą Marią Panną), kalendarza liturgicznego (święta obchodzone zgodnie z kalendarzem katol.), sakramentów (adepci voudou przywiązują wagę do sakramentów katol., zwł. chrztu, bierzmowania, Eucharystii i małżeństwa).