W malarstwie tablicowym, które zyskało znaczenie w 2. poł. XIV w. silne były wpływy niderlandzkie (działalność J. Malouela i M. Broederlama w Burgundii), utrzymujące się również w XV w. (S. Marmion, Mistrz Ołtarza Św. Idziego, Mistrz z Moulins, J. Bellegambe, J. Bourdichon). Późnogotycki styl międzynar. reprezentowali malarze tzw. drugiej szkoły z Awinionu (2. poł. XV w.–pocz. XVI w.), także wyraźnie powiązani z Niderlandami: Mistrz z Aix-en-Provence, E. Quarton, N. Froment. W poł. XVII w. wraz z systemem absolutystycznej monarchii rozwinął się we F. kierunek obecnie określany mianem barok. klasycyzmu lub stylem Ludwika XIV. W architekturze dominowały budowle sakralne, mające umacniać znaczenie Kościoła katol., oraz zespoły pałacowe; do najwybitniejszych architektów epoki należeli m.in.: J. Lemercier (kościół Val-de-Grâce) i J. Hardouin-Mansart (kopułowy kościół Dôme des Invalides w Paryżu, 1679–1706). Do najważniejszych realizacji w dziedzinie architektury sakralnej w XIX w. należała bazylika Sacré-Coeur na wzgórzu Montmartre w Paryżu (1874–1919 — P. Abadie, od 1884 m.in. L. Magne), eklektyczna budowla o formach rom.-bizant., wykonana z białego wapienia, o bogatej dekoracji rzeźbiarskiej, w XX w. — kaplica pielgrzymkowa Notre-Dame-du-Haut w Ronchamp (1950–55) i klasztor dominikanów La Tourette w Éveux k. Lyonu (1960) Le Corbusiera.