W 2. poł. VIII w. F. znalazła się w obrębie państwa Karola Wielkiego, który podejmując próbę wskrzeszenia cesarstwa, zainicjował szeroki program odnowy kult.; sztuka odgrywała w nim ważną rolę, pełniąc funkcje dydaktyczne i reprezentacyjne, mające umacniać państwo i Kościół; wzorów dostarczały sztuka wczesnochrześc. z czasów Konstantyna Wielkiego i sztuka wczesnobizantyńska. W architekturze dominował typ bazyliki z transeptem i apsydą (Saint-Denis), niekiedy z 2 przeciwległymi apsydami i kryptą w części wsch. (Saint-Germain w Auxerre); plan centr. (krzyż gr. wpisany w kwadrat) został użyty w Germigny-des-Pres; najbardziej złożony układ miał kościół klasztorny w Saint-Riquier, zw. Cantulą (trójnawowa bazylika z prezbiterium i półokrągłą apsydą, z 2 transeptami, z których zach. tworzył tzw. westwerk zwieńczony 3 wieżami). Rozkwit przeżywało malarstwo miniaturowe; szczególne znaczenie miała pracownia z Reims (Ewangeliarz Ebona ok. 835 i słynny Psałterz utrechcki 837); miniatury powstawały też w Metzu, Tours i Saint-Denis. Tradycje sztuki karolińskiej trwały we F. jeszcze w X w. (złota figura Sainte-Foy w Conques, 985).