W okresie II wojny świat. hierarchia kośc. we F. przyjęła lojalną postawę wobec rządu gen. Ph. Pétaina w Vichy; po wojnie rząd Ch. de Gaulle’a dążył do usunięcia z episkopatu duchownych, którzy współpracowali z rządem Vichy, w czym zyskał poparcie papieża Piusa XII (odwołał on nuncjusza i przyczynił się do ustąpienia kilku biskupów). W 1941 kard. E.C. Suhard utworzył Mission de France, której celem było ożywienie apostolatu wśród robotników fr., a 1943 powołał Mission de Paris i organizację księży robotników, mające przeciwdziałać szerzącej się dechrystianizacji. W 1946 parlament fr. przyjął konstytucję uznającą IV Republikę za państwo świeckie; podobne zasady w dziedzinie spraw wyznaniowych przyjęła konstytucja V Republiki (1958). W okresie powojennym, mimo znacznej laicyzacji życia, zaznaczył się rozwój Kościoła fr., m.in. odnotowano wzrost liczby powołań kapłańskich, powstawały instytuty świeckie i nowe zgromadzenia zakonne, ukształtowały się nowe formy apostolatu (apostolat świeckich), rozwijał się ruch odnowy charyzmatycznej (charyzmatyczny ruch) i neokatechumenat; idee ekumenizmu rozwijała zał. 1940 przez protestanta R. Schutza międzywyznaniowa wspólnota zakonna w Taizé.