Za początek dziejów nowożytnej G. uważa się zdobycie Konstantynopola przez wojska sułtana Mehmeda II (1453), które symbolicznie zakończyło istnienie cesarstwa bizantyńskiego. Do 1460 Turcy opanowali wszystkie ziemie gr., z wyjątkiem Krety i W. Jońskich, które pozostawały pod władzą Wenecjan; Kretę opanowali Turcy dopiero 1669, W. Jońskie 1815 przeszły pod kontrolę W. Brytanii. Grecy prawosł., należący administracyjnie do „narodu”, podobnie jak wszyscy chrześcijanie podlegali władzy patriarchatu, który zachował wszystkie przywileje. Niewątpliwie Kościół prawosł. stał się gł. obrońcą tradycyjnej kultury, a później tożsamości nar. Greków, ale faworyzowanie przez Turków wyższego duchowieństwa spowodowało jego niechętny stosunek do dążeń wolnościowych. W 1821 wybuchło powstanie (1821–29), które poparło wielu księży i biskupów, potępił zaś patriarcha Konstantynopola Gregorios V, ekskomunikując powstańców; 22 IV 1821 Turcy zamordowali patriarchę i kilku biskupów, uznając ich za zdrajców.