Od IV w. na obszarze rzym. Galii istniała sztuka wczesnochrześc. (reliefowe sarkofagi z Arles). Wraz z powstaniem państwa Franków na przeł. V i VI w. rozwijało się budownictwo sakralne, wznoszono liczne klasztory oraz kościoły cmentarno-grobowe z martyriami; wszystkie te budowle znane są gł. z opisów, potwierdzonych przez wykopaliska; nie istnieje także słynny wizygocki kościół La Daurade w Tuluzie na planie dziesięcioboku; zachowały się natomiast baptysteria (Aix-en-Provence, Marsylia, Fréjus, Ries, Venasque) oraz, nie związane z budynkami kośc., krypty (Jouarre, Grenoble). Rzeźba merowińska ograniczała się do skromnej dekoracji kapiteli, prymitywnych reliefów figuralnych (hypogeum opata Mellébauda w Poitiers) i sarkofagów (Jouarre). Rozwijało się malarstwo miniaturowe (Sakramentarium Gelasiusa VII w., Sakramentarium z Gellone VIII w.) i złotnictwo; słynnym złotnikiem, działającym w 1. poł. VII w. na dworze króla Dagoberta, był Eligiusz, uznany później za patrona złotników.