W 1878 G. powiększyła się o część Tesalii i pd. Epir. Po wcieleniu do G. terenów odebranych Turcji w wyniku I i II wojny bałkańskiej 1912–13 (pn.-wsch. część M. Egejskiego, pn. Tesalia, środk. Epir i część Macedonii) do Kościoła prawosł. w G. dołączono nowe diecezje (do 1928 pozostawały pod jurysdykcją Patriarchatu Ekumenicznego w Konstantynopolu). Muzułmanów z Krety (m.in. rdzennych wyspiarzy, którzy przyjęli islam w okresie panowania tureckiego) zmuszono do przyjęcia chrześcijaństwa lub opuszczenia kraju. Pod koniec XIX w. około połowy ludności Salonik stanowili Żydzi; oprócz nich miasto zamieszkiwali liczni tzw. Donmechowie — potomkowie członków żyd. sekty, którzy w XVII w. przyjęli islam (dönme); gdy miasto przeszło pod kontrolę gr., władze nakazały opuścić Saloniki wszystkim Donmechom oraz tureckim muzułmanom (mogli pozostać w nim jedynie „czyści” Żydzi).