W okresie III Republiki (od 1871) przewagę w rządzie posiadali liberałowie, nasiliła się laicyzacja i sekularyzacja życia publicznego, stopniowo ograniczano rolę Kościoła w oświacie, likwidowano klasztory, wprowadzono rozwody cywilne i obowiązkową służbę wojsk. dla duchownych. W 1899 do władzy doszedł Blok Lewicy, skupiający różne ugrupowania — od republikańskich radykałów po socjalistów; po jego zwycięstwie wyborczym 1902 radykałowie do 1914 zdominowali rządy i życie polit. kraju; prowadzili oni politykę antykośc. (likwidacja zakonów i szkół zakonnych, 1904 laicyzacja szkół i zerwanie stosunków z Watykanem, 1905 rozdział Kościoła od państwa i pozbawienie Kościoła praw publicznych). Mimo poniesionych strat Kościół scalił się i umocnił wewnętrznie, a krytyka modernizmu oraz akcja rechrystianizacji znalazła poparcie większości biskupów. Podczas I wojny świat. w armii służyło ok. 25 tys. duchownych, z czego ponad 4,6 tys. zginęło. Zwycięski udział w I wojnie świat. i czołowa rola podczas paryskiej konferencji pokojowej 1919–20 zapewniły F., na mocy wersalskiego traktatu pokojowego 1919, zwrot Alzacji i Lotaryngii oraz znaczne niem. odszkodowania wojenne. Po wojnie, zwł. po dojściu 1926 do rządów prawicy, nastąpiła stopniowa normalizacja stosunków między F. a Stolicą Apostolską oraz między państwem a Kościołem. W ramach Akcji Katolickiej we F. powstawały liczne organizacje środowiskowe (gł. zawodowe), których celem była odnowa życia religijnego. W latach 30. fr. duchowny, P. Couturier, podjął w Lyonie działalność ekumeniczną, organizując tydzień modlitw o jedność chrześcijan (jego dzieło kontynuuje Association Interconfessionelle Unité Chrétienne z siedzibą w Lyonie).