Po zjednoczeniu G. przez Bagrata III na pocz. XI w. wzrosło znaczenie wpływów bizant., nastąpił rozwój architektury; podstawowym typem stał się kościół na planie krzyża łac. z apsydami i kopułą wspartą na filarach ukrytą pod stożkowym dachem (Kutaisi, 1003), czasem ujęty portykami (Sweti Cchoweli w Mcchecie, 1010–29; Aławerdy, ok. 1040). W dekoracji malarskiej świątyń obowiązywał kanon bizant. (Achtała, pocz. XII w.; Wardzia, 2. poł. XII w.). W XI w., w związku z pojawieniem się licznych przekładów z języka gr. i kopiowaniem rękopisów bizant., został wzbogacony program malarski manuskryptów (Synaksarion Eutymiusza Iberyjczyka, 1030), ich styl zaś uległ rozluźnieniu kompozycyjnemu (Drugi Ewangeliarz Dżruczski XII w.), co wiązało się przede wszystkim z wpływem sztuki Paleologów (Ewangeliarz z Mokwi, 1300). W ornamentyce rękopisów XIII-wiecznych są widoczne również ślady dekoracyjnej sztuki islamu. W okresie panowania mongolskiego (XIII–XIV w.) zmniejszyła się skala budowli kośc., ale w dalszym ciągu, zwł. w zachodniej G., adaptowano w nich wzory sztuki bizantyńskiej. W malarstwie, zapewne pod wpływem sztuki góry Athos, nastąpiło rozbudowanie wątków narracyjnych i dram. (Ubisi, Calendżicha, Zarzma z XIV w.). W architekturze późnogruzińskiej (XVI–XVIII w.) były przestrzegane tradycje budownictwa okresów wcześniejszych (dzwonnica w Ninocminde, poł. XVI w.), jednocześnie przebiegał proces asymilacji wzorów plastyki irańskiej. W XVI w. malarstwo ścienne w dalszym ciągu czerpało z tradycji monastycznej Grecji (Gelati), natomiast w XVII w. nastąpiło odejście od stylu postbizant., związane z procesem prowincjonalizacji sztuki gruzińskiej (Calendżicha).